“Het mooiste cadeau is zien dat kinderen plezier hebben”

“Toet, toet!” Een grote lichtblauwe bus komt de speeltuin oprijden. Merel kijkt verwonderd naar de roze ballonnen en vrolijk gekleurde bloemen aan de zijkant van de bus. “Wat zou daar allemaal in zitten?”, vraagt ze zich af. Twee NUSO-vrijwilligers beginnen de bus uit te laden, en ook de vrijwilligers van de speeltuin komen aangesneld om te helpen. “Jeej, skelters!!”, roept Merel. Als daarna het levensgrote vier op een rij spel uitgeladen wordt kan ze haar geluk niet op. “Wow, zo’n groot spel heb ik nog nooit gezien”, zegt ze enthousiast. Wat een geluk dat ze vandaag naar de speeltuin is gekomen.

Die twee vrijwilligers zijn Fred (66) en Cees (63). Beiden al ruim 7 jaar buschauffeur van de NUSO-bus. “Mijn buurman vroeg mij of ik zin had om te komen helpen. Autorijden en het onderhouden van allerlei apparatuur is mijn hobby en ik vind het leuk om veel mensen te spreken, dus ik zei gelijk volmondig ja!”, vertelt Fred. Ik sprak beide over hun ervaringen en luisterde naar de bijzondere verhalen.

Goudvissenrace


Samen trekken ze er bijna wekelijks op uit door heel het land. Van Friesland tot Limburg, niets is hen te ver. En niets te gek. Over de vraag welke activiteiten hen nog zijn bijgebleven, raken ze niet uitgepraat. “Een speeltuin hield een goudvissenrace om geld op te halen”, vertelt Fred lachend. “Ze hadden grote buizen doormidden gezaagd, en een kantelluikje aan het eind gemaakt. De buis werd daarna gevuld met water, zodat goudvissen naar de overkant konden zwemmen zodra het kantelluikje open ging. Kinderen konden uit een grote bak een goudvis kiezen om mee te doen in de race.” “Ook heel goed was het idee van een speeltuin om een Halloweenfeest voor jongeren te organiseren. Leuk dat ze zo ook jongeren bij de speeltuin betrekken. En een slimme manier om hen enthousiast te maken voor vrijwilligerswerk in de speeltuin!”, gaat Fred verder.
Een glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft

Waardering


Cees blijven vooral de kleine momenten met de kinderen bij. Toen een grote groep om hem heen kwam staan voor een speluitleg, genoot hij volop. “Dat was in Glanerbrug, daar ligt een heel grote speeltuin. Heel veel dolenthousiaste, nieuwsgierige kinderen stonden te luisteren en te popelen om mee te doen. Toen ik naar een ander spel liep, gingen ze allemaal mee!” En precies dat is waar Fred en Cees het allemaal voor doen. “Een glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft”, zegt Cees. “Dat is het mooiste cadeau dat je kan krijgen, dat je ziet dat alle kinderen plezier hebben.” “Ook”, vult Fred aan, “spreek je op zo’n dag in de speeltuin mensen van allerlei leeftijden. En ontmoet je mensen die je anders nooit zou hebben ontmoet.”


Meer handen maken minder werk


Fred en Cees worden doorgaans warm onthaald, maar niet altijd beseffen de speeltuinen dat zij ook gewoon vrijwilligers zijn die wel wat hulp kunnen gebruiken. “Vooral als we het springkussen mee hebben, dat is loodzwaar,” zegt Fred. “Extra handjes zijn zeer welkom bij het sjouwen van de spellen en de afbouw.” Cees: “Maar meestal komen de speeltuinvrijwilligers helpen en hebben ze zelfs een lekkere lunch voor ons geregeld!” Tot slot vraag ik of er voor dit jaar al veel op de planning staat. Enthousiast pakt Fred zijn schema erbij. “Ja, en ook naar veel speeltuinen waar we eerder nog niet zijn geweest! Schiedam, Lichtenvoorde en Alblasserdam bijvoorbeeld. We hebben er zin in!”

Kom Fred en Cees helpen!


We zijn altijd op zoek naar vrijwilligers die af en toe een ritje willen maken met de NUSO-bus. Deze vertrekt vanaf Amersfoort. Ben je of ken je iemand die dit leuk lijkt? Laat het ons weten via info@nuso.nl.